Crkve u Dragačevskom kraju predstavljaju značajne spomenike kulture. Ne zna se gde su se u srednjem veku nalazile, širom današnjeg Dragačeva, srpske bogomolje: crkve i manastiri. Turski katastarski popisi (defteri) iz XV i XVI veka ne pominju crkve, već poimenično popove. Stare crkve nalazile su se na današnjim crkvinama, rasutim širom Dragačeva, oko kojih se pletu legende. I to su sveta mesta, pored kojih su se, na dan obetina, zaustavljale 

krstonoše i pevale molitve. Nema sačuvane crkve iz perioda pre Prvog srpskog ustanka. U vreme ustanka i posle 1815. godine počinje obnavljanje starih i podizanje novih bogomolja. 

Crkva u Goračićima je najstarija u Dragačevu i jedina je pod zaštitom države. Izgrađena je u periodu od 1807. do 1810. godine. Crkva je posvećena rođenju Bogorodice (Mala Gospojina). 

Crkva u Tijanju posvećena je Svetom velikomučeniku Prokopiju.

Sagrađena je 1810. godine, a njen ktitor je bio

Josif Milovanović. 

Crkva u Guči, posvećena je svetim arhanđelima Mihailu i Gavrilu, nalazi se u samom centru varošice. Sagrađena je od 1828. do 1831. godine, a u njoj je stari ikonostas iz 1797. godine. Crkva u Guči spada među najlepše bogomolje u Dragačevu. Crkva u Kaoni posvećena je Usekovanju glave Svetog Jovana. Sazidana je između 1825. do 1827. godine. Crkva je delo domaćih majstora, koji su poštovali norme tradicionalnog graditeljstva.

Crkva u Kotraži posvećena je Svetom Đorđu Velikomučeniku.

Sagrađena je 1873. godine i predstavlja jednobrodnu građevinu bez kubeta.

Crkva u Viči je posvećena Svetom proroku Iliji. Podignuta je 1931. godine na zauzimanje sveštenika Milana Nedovića i učitelja Aleksandra Suhanova, inače Rusa-emigranta, i predstavlja jednostavno graditeljsko delo. Podignuta je na kosi brežuljka i dominira okolinom.

Zbeg-crkva je u pećini Kađenica, na desnoj obali Zapadne Morave, nedaleko od

brane za hidroelektranu u Ovčar Banji. Na svetilište ukazuje veliki krst ispred pećine, koji se prostire na 50 kvadratnih metara, sa ''džepovima'' i u kamenu

probijenim velikim ''prozorom'', tako da je prilično osvetljena. U vreme Prvog srpskog ustanka, plašeći se zuluma,

zbeg u pećini, bio je utočište za oko stotinu ljudi, mahom žena i dece. Manji broj Turaka uspeo je da dođe do pećine i da na njenom ulazu zapali gomilu slame, tako da se sva nejač ugušila od dima i vatre.  Umesto tamjanom, okađeni su ti ljudi i umoreni dimom. Sećajući se na stradanje tih ljudi, narod ovu pećinu prozove Kađenica.